เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยากเขียนมากนานมาก ๆ นานโคตร ๆ นานจริง ๆ แต่เพราะว่า ตัวอย่างที่อยากยกมีที่เป็นคนอื่น (ไม่ใช่เรา) เราจึงไม่กล้าเขียน แต่มาวันนี้คิดว่าเขียนดีกว่า เพราะว่า เราอยากให้คุณ ๆ ได้ทราบว่า "สิ่งที่มองเห็น บางทีมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่ว่ามันมีเหตุผลแหละ ว่าทำไมถึงต้องทำให้ใครเข้าใจ ว่ามันเป็นอย่างนั้น มันเพื่ออะไรกันล่ะ เหอะ ๆ งงกันแล้วล่ะสิ"

อ่านเถอะ

เมื่อวานซืน ขณะที่เรากับเอซังเดินออกจากตึก 19 ที่ มศว (มศว ไม่มีจุด ไอ้อีนิสิตมศวคนไหน ใส่จุดนี่ มันน่าจับมาตบกระโหลกสักทีสองทีเลยนะ โทษฐานที่ไม่เคยใส่ใจรายละเอียดของสถาบันเลย - ลองคิดสิ ถ้าใครเรียกชื่อคุณผิด คุณจะโกรธไหม นี่น่ะชื่อ ม แม้ไม่ใช่ชื่อคุณ แต่เป็นชื่อเฉพาะ ควรใส่ใจด้วย ไม่ว่า ม ใดก็ตาม ถ้าเราต้องเขียนถึง ม อื่น เราก็จะระวังเสมอไม่ให้เกิดการสะกดผิดเหมือนกัน เราต้องให้เกียรติทุกที่ เข้าใจไหม!)

แค่วรรคแรกก็ตีกับคนซะแล้ว จะเล่าจบไหมเนี่ย

ขณะที่เราเดินออกจากตึก มีผู้ชายคนนึง ซึ่งมันเป็นรุ่นน้อง ป.ตรี ของเอซัง มันเดินมาตัดหน้า แล้วเอซังก็ทักทายว่า "เป็นไง หรือ ดีจะ อะไรทำนองนี้"
เราก็แหกปากแว๊ด ๆ ใส่เอซังไปว่า "ไปทักมันทำไม" (ทักขณะเดินผ่าน ไม่ได้ถึงกับด่าใส่หน้า แต่เจตนาเราคือต้องการด่าให้มันได้ยิน)
ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันตกใจ

คุณผู้อ่านคงคิดแล้วสินะ ว่า แหม อีนังแอมมันคิดว่าตัวเองมาจากสวรรค์หรือไง เที่ยวพิพากษาชาวบ้านไปทั่ว
ไม่ใช่หรอกค่ะ เรารู้ตัว ว่าเรามาจากดินเนี่ยแหละค่ะ และไม่ได้พิพากษามันด้วย เราแค่ต้องการจะทำให้ไอ้คนนั้นมันตื่นสักที หลังจากที่มันฝันอะไรของมันคนเดียว-มานานมากแล้ว

เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผู้ชายคนนี้เป็นรุ่นน้องของเอซัง ที่ดูท่าว่าจะชอบเอซัง แต่ความชอบของมัน ออกจะแปลกประหลาด โดยแรก ๆ เราก็เห็นว่า เออ คงไม่ได้อะไรนัก เนื่องจากรุ่นน้องเอซัง ก็คือรุ่นเดียวกันกับเรา มันก็เพื่อนเรา แต่หลังจากที่จบ ป.ตรี เราพบว่ามันเป็นลางหลอกหลอนอะไรบางอย่าง ซึ่งจริง ๆ เอก็คงรู้มานานแล้ว แต่เอไม่ได้บอกเรา จนเราสังเกตเองได้ และภายหลังเอถึงเล่า ว่า ไอ้บ้าเนี่ย มันชอบเดินตาม หรือบางทีก็เดินมาดักรอ แล้วพอเอเดินไปถึง มันก็จะออกมาจากมุมตึก แล้วเดินคุยไปตลอดทางไปตึก อะไรทำนองนี้ ซึ่งฟังดูอาจโรแมนติก (ชิบหาย) แต่ในความจริงแล้ว มันไม่โรแมนติกโว้ย มันหลอน เนื่องจากถ้าเป็นนาน ๆ ทีก็ไม่เท่าไร แต่ไอ้บ้านี่มันแสดงพฤติกรรมนี้ทุกวัน เราเคยเห็นจนต้องถามเอเลยว่า "เฮ้ย ไอ้นี่มันไม่มีบ้านไม่มีช่องเหรอไง หรือมันหลงทาง ตะกี้ก็เพิ่งเห็น แล้วมันจะเดินไปเดินมาทำไมของมันนักหนา" และภายหลังรู้ถึงพฤติกรรมของมันไง วันนึงขณะเดินออกจากโรงอาหาร เราก็เลยสังเกต และก็เห็นจริง ๆ ว่า มันมาด้อม ๆ มอง ๆ ที่มุมตึก พอเห็นเอกับเราเดินมา มันก็วิ่งไปหลังเสา ธรรมดาเอจะแยกกับเราแล้วเดินไปทางนั้น แต่เนื่องจากเราเห็นมันทำลับ ๆ ล่อ ๆ แล้ว เราจึงบอกเอว่า เฮ้ยเอ อย่าไป ไปอีกทางดีกว่า เชื่อไหมคุณผู้ชมขา ไอ้บ้านี่วิ่งมาเลยค่ะ วิ่งมาแบบไม่ได้มาทักนะ มาหลบ ๆ ตามเสา คือ เราเห็นแล้ว อดไม่ได้เลยค่ะ เรานะแหกปากด่ามันเลยว่า "เฮ้ย คนเรามันก็บ้าเนอะ หน้าด้าน เิดินตามอยู่ได้ หลอนชิบหายเลยว่ะ" ด่าไปลอย ๆ ตอนประมาณ 8 โมงนิด ๆ บริเวณหน้าหอสมุด โดยไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เพราะว่าเราหลอน (แทนเอซัง) จริง ๆ การด่าเป็นสิ่งที่ไม่ดีค่ะ เราอาจถูกฆ่าได้เพราะปากหมา ๆ แต่ว่า ณ ตอนนั้นเราโง่ค่ะ เราคิดอะไรไม่ออก เลยด่าไปก่อน กลัวลืม ?!

มันไม่เดินตามเลยค่ะ

หลังจากนั้น มันก็เป็นของมันอย่างนี้ เพียงแต่เราก็ไม่ค่อยเห็นอ่ะค่ะ (ก็มันตามเอ ไม่ได้ตามเรานี่ฟะ)

พอเอปรึกษาอีก เราแนะนำให้เอทำมุขนี้
"มุข เดินถือโทรศัพท์ แล้วแกล้ง คุย (พูดคนเดียว) ประมาณว่า ติดสายอยู่ มันจะได้ไม่เดินมาทัก หรือ ถ้ามันจะตีความได้ ก็คือ มันจะเห็นว่า เอยุ่งอยู่ หรือ อาจจะคุยกับแฟนอยู่ - ถ้าคิดได้อย่างนี้ ก็จะได้เลิกยุ่งสักทีไง)"
เป็นไง มุขเรา เด็ดไหม
มันก็ธรรมดาอ่ะนะ แต่ว่าได้ผลเหมือนกัน เพราะมันไม่มาทักเอเลย แต่ก็ยังตามอยู่

เราเห็นพี่สาวสุดสวยของเราแล้ว ก็สมเพชเวทนาเหลือเกิน เคยบอกเอซังไปว่า "เฮ้ย ไมไม่บอกมันไปตรง ๆ เลยวะ ว่า ... กูรำคาญมึงว่ะ เลิกตามกูสักทีเหอะ กูหลอน" - บอกงี้จริง ๆ
เอซังบอกประมาณว่า "แอม คนเราอยู่ในสังคมเดียวกัน จะพูดอย่างนั้นได้ไง น่าเกลียดตาย" อะไรทำนองนี้
เราเถียงเลย "น่าเกลียด ก็ยังดีกว่าหลอนว่ะ บางครั้งคนบางคนก็ไม่รู้ตัวเลยว่า การกระทำของมันน่ะ ถือเป็นการ คุกคาม แล้ว ไม่ใช่ชอบหรือเสน่หาแล้ว โคตรน่ากลัว เหมือนพวกโรคจิตเลย"

ก็ไม่รู้เอซัง แบบว่า เราสองพี่น้อง คล้ายกันมาก แต่บทจะต่าง มันก็ต่างอ่ะ ความคิดมันต่าง
เรามันพวกมารยาททราม (กับคนที่ควรทราม) พอดีเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบปั้นหน้า มันเมื่อย

ที่เรากล้าบอกเอซัง ทำไมเราจะไม่เคยทำ มันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจนักหรอนะคะ แต่จำเป็นต้องเล่า เพราะว่าเราอยากให้คนกลุ่มนั้น ได้รับรู้ว่า พฤติกรรมของเขา มันถือเป็นภัยคุกคามอย่างหนึ่ง

- สมัย ป.ตรี ปี 1 ถ้าจำไม่ผิด จะมีค่ายหนึ่ง ซึ่งเราเป็น 1 ใน 3 คน ที่ไม่ได้ไปค่ายนั้น เหตุผลที่ไม่ได้ไป คือ เราปวดอึ เราเลยไม่ไป (เหตุผลฟังขึ้นมาก) วันนั้นแบกกระเป๋าเดินทางมาแล้วด้วยนะ แต่สุดท้ายก็บอกเพื่อนว่าไม่ไป แล้วบอกต่อแค่ว่า "รู้สึกป่วยมาก ถ้าไปอาจทำให้พี่ ๆ เดือดร้อน ต้องมาดูแล" (ตอนนั้นเรายังปรับตัวไม่ได้ ย้อนนิดว่าอย่างช่วงประชุมเชียร์ อีนี่จะมีปัญหากว่าทุกคน จนพี่ ๆ ต้องรู้จัก เพราะถือว่าพ่อใหญ่ ก๊าก... ล้อเล่น เอาสรุป ๆ แล้วกันว่า โซต้งโซตัสอะไรน่ะ อย่ามามีกับกูเชียวนะ ถ้าคนที่สั่งกูมันยังไร้ระเบียบวินัย ก็อย่าสะเออะมาสั่งกู การประชุมเชียร์ไม่ใช่เรื่องของการแสดงแสนยานุภาพ หรือการแก้แค้นรุ่นพี่ - แต่เสือกมาลงกับรุ่นน้อง >ขออภัยจริง ๆ ค่ะ เอนทรี่นี้หยาบคายมาก ๆ เลย แต่ขอจริง ๆ ถ้าไม่หยาบมันจะไม่ตรงกับที่คิดตอนนั้นอ่ะค่ะ คือตอนนั้นคิดงี้จริง ๆ /// ปกติเราไม่พูดหยาบคายค่ะ ไม่พูดแต่เขียน ก๊่าก...) และการที่เราไม่ได้ไปค่ายนั้นนั่นเอง ทำให้เราไม่รู้ว่า เพื่อนในเอกมีคนมีเรื่องกัน (คนที่ไปทุกคนเขารู้หมดเลยไงว่าใครมีปัญหากับใคร) พออีนี่ไม่รู้ แล้วก็ไม่มีคนบอกอีนี่ อีนี่ก็อยู่ไปตามปกติ แต่รู้สึกแปลก ๆ หน่อย ๆ ว่า เอ๊ะ ทำไมวันนี้ ไอ้เพื่อนผู้ชายคนนี้ มันตามกูจังเลยวะแม่ง ตามทุกฝีก้าว ตามทุกตึก ทุกห้อง รวมถึงห้องน้ำ!!! จนเราออกมาจากห้องน้ำแล้ว พบว่ามันนั่งรออยู่หน้าห้องน้ำแหละ เราถึงกับกรี๊ด (ในใจ) แล้วพูดกับมันอย่างสุภาพสุด ๆ ว่า "เอ่อ คุณคะ ไม่มีอะไรทำหรือคะ มาเดินตามเราอยู่ได้ จะไปไหนก็ไปเถอะ เราจะไปแล้ว" (ในใจคิดว่า กูจะไปตามทางของกูแล้ว อย่าตามมานะมึง ไม่งั้นมีเรื่องแน่ กูรำคาญ)

เพื่อนเรามันก็เอ่อ ๆ อะไรของมัน แต่อีนี่ไม่ไหวค่ะ อีนี่แจ้นเลย เพราะว่าเพื่อนซี้ 2 คนมาพอดี ก็เผ่นสิคะ อยู่ทำไมให้มันตาม หลอนโว้ยหลอน จนเราถามเพื่อน 2 คนของเราแหละค่ะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพื่อนก็เล่า แต่ว่าเล่าแบบไม่ค่อยชัด (ไม่แน่ใจว่าเขาห้ามมาพูดต่อ หรือว่าัมันเองก็ไม่รู้รายละเอียด แต่ที่รู้คือเรารู้แล้วว่าใครมีเรื่องกับใคร - ก็ไอ้ผู้ชายคนนี้กับเพื่อนเราผูหญิงคนนึง ซึ่งมันเรื่องของเขา เราก็จำไม่ได้) แต่ที่ชัด ๆ หลังจากวันนั้น คือ เราไม่คุย ไม่ยุ่งกับไอ้เพื่อนผู้ชายคนนั้นเลย เพราะว่า เราหลอนค่ะ เราว่าเขาคุกคาม (คือเรื่องจริง ๆ มันน่ากลัวนะคะ ขนาดพูดงั้นไปแล้ว มันก็ยังตาม ยังทำมาแบบบังเอิญเจอ มีอีเมลมาด้วย มาแบบว่า "แอมครับ ผมทำอะไรผิดเหรอครับ บอกผมทีนะครับ" ทำนองนี้ เราก็ตอบไปว่า "คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ เพียงแต่เรากลัวคุณอ่ะค่ะ ไม่ต้องตามเราก็ได้นะคะ ตามคนอื่นบ้างก็ได้")  เราไม่คุยไม่เจรจากับมัน มีหลายคนว่าเราใจร้าย (อ้าว อีคนที่ว่ากู-มาลองเป็นกูดูไหมล่ะ ให้มันตามมึงแทน-มึงเอาไหมล่ะ ดีแต่ว่ากู คิดสิคิด กูก็คนนะ มีสิทธิในการตัดสินใจชีวิต ตนเอง - คือเราไม่คุยกับมัน แต่เรื่องงาน เรื่องของเอก ของคณะ เราก็ยังบอก แจกจ่าย ทั่วถึง ไม่ลำเอียงนะ เพียงแต่ขอเถอะ ขออย่ามาทำให้กูหนักใจ อย่ามาคุกคาม ณ ตอนนั้น เรามีคำคำนึง ที่คนทั้งเอกจะฮามาก นั่นคือคำว่า "ไอ้...(ชื่อมัน)...มันไม่มีจุดยืน" จนพี่เมย์เพื่อนป้าเอ เอาไปเรียกตอนคุยกันเองในกลุ่มเพื่อนเอว่า คุณสแตนดิ้งพอยต์ ก๊าก... มันไม่มีจุดยืนครับพี่ ต้องเรียกมันว่า คุณโนสแตนดิ้งพอยต์ สิ ถึงจะถูก - โนสแตนดิ้งพอยต์ เราตกภาษาอังกฤษ จึงคิดได้แค่นี้ ก๊าก...)

เห็นใจเพื่อนคนนี้มันเหมือนกันนะคะ เพราะว่าัมันเป็นความบกพร่องทางบุคลิกภาพอ่ะค่ะ จึงทำให้ใคร ๆ มักเห็นมันเป็นตัวตลก แต่อย่างที่บอกไปแล้ว ว่าเรามีจุดยืน ไม่คุยกับมัน แต่ก็ไม่ได้ลำเอียงเรื่องงาน คุยเรื่องงานได้ (เวลามีปัญหา ขอให้มีให้ตรงจุดค่ะ เราเกลียดมากเลย เวลาเห็นคนบางคนมีปัญหากับบางคน แค่ไม่ชอบบางพฤติกรรม แต่กลับใช้วิธี แบน (ban) คนนั้นไปเลยเนี่ย เวลาเราเห็นใครทำ เราจะไม่ชอบ แม้จะไม่ด่า //เพราะบางทีก็ด่าไม่ได้// แต่เราจะจดจำไว้ว่า คนคนนั้น "ใจแคบ" และไม่มีความเป็นนักพัฒนา

โกรธเกลียดเกิดกันได้ทุกคนค่ะ แต่ยังไงต้องคำนึงถึงส่วนรวมด้วย ถ้าแบนเขาแล้วส่งผลต่องาน คนที่แบนเขาก็เท่ากับมีพฤติกรรมที่ดูแย่ไม่แพ้กันค่ะ

ต่อ ๆ

นี่แหละ ทำให้เราลองแนะเอซัง ให้ทำแบบเราไง อีกอย่างไอ้รุ่นน้องเอน่ะ มันไม่ได้เรียนอะไรแบบเอแล้ว ก็แทบจะไม่มีอะไรต้องติดต่อกันแล้ว จะได้ไม่ต้องคอยแสดงท่าโทรศัพท์ ให้เหนื่อย (ต้องคิดบทพูดอีก เฟก ไม่สนุกเลยนะ ลำบากทั้งกายและใจ) ก๊าก...

แต่สุดท้ายเอซัง เขาจะจัดการไง ก็เรื่องของเขาแหละ เราทำได้แค่เสนอมุขให้เอาไปใช้

หรือเอซังจะยังคงใช้มุขเดินพูดโทรศัพท์ (จริง ๆ แล้วพูดคนเดียว) อย่างนี้ต่อไป ก็เรื่องของเขา

เราไม่สงวนลิขสิทธิ์ความคิดนะคะ เพราะเชื่อว่า มุขนี้น่ะมีคนคิดได้ตั้งแต่มีโทรศัพท์มือถือเกิดขึ้นบนโลกแล้ว จึงถือเป็นมุขสาธารณะ ก๊าก...

จะงงไหมเนี่ย สรุปอีกทีว่า
สิ่งที่เห็น มันอาจไม่เป็นอย่างนั้น = เอซังคุยโทรศัพท์ จริงแล้วเขาไม่ได้กำลังติดสาย แต่ว่าเป็นสัญญาณบอกว่า อย่ารบกวน + ฉันไม่ต้องการคุยกับแก แกกำลังคุกคามฉัน ฉันไม่ได้ชอบแก แกฝันอะไรของแกอยู่ ตื่นโว้ยตื่น ตื่นได้แล้ว ตะวันแยงตูดแล้ว - ไอ้แอมพากษ์ล้วน ๆ

คุณผู้ชายท่านใด ชอบสะกดรอย ทำเหมือนเป็นเป็นนักสืบ หรือชอบเล่นมุข "บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ" น่ะ ถ้าเจอมุขโทรศัพท์ ก็รีบ ๆ ตื่นได้แล้วนะคะ
ถ้าผู้หญิงเขามีใจบ้าง เขาก็จะชวนพูดชวนคุยมาให้คุณพอมีความหวังแหละค่ะ ไม่ใช่หนีแบบนี้ - เอ๊ะ หรือเอซังจะไปชวนมันพูดคุยบ่อย ๆ มันเลยยังมีความหวัง เฮ้อ พี่กู อัธยาศัยดีเกินเหตุแหง่ ๆ ไม่เหมือนเราค่ะ ถ้าเราไม่ชอบใคร เราจะไม่ชวนมันคุยเลย ถ้ามันคุยมา เราก็จะไม่คุยเช่นกัน หาทางปฏิเสธมันไปเรื่อย ๆ และอีกด้านหนึ่งคือถ้าใครที่เราชวนคุย ไม่ยอมคุยกับเรา (อย่างที่ดูไม่มีเหตุผลนัก) เราก็จะไม่คุยกับมันอีกค่ะ เพราะเราไม่อยากถูกมองว่าไปคุกคามใคร!
---

ยังมีหลายเรื่องนะคะ ที่คนเราเลือกที่จะใช้แสดงออกมาให้คนเห็น แต่จริง ๆ แล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ดังนั้นถ้าอยากรู้อะไร ก็ ถามเหอะ ซักเหอะ ถามสักคำ ฉันจะได้ตอบ (หรือ ถามสักคำ ฉันจะได้ด่า ก๊าก...)
ไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้จะไปถอนฟันคุดอีกด้าน (คาดว่าฟันคุดเพราะเหงือกบวมไม่หายเลย) หลังจากที่ฝ่าด้านหนึ่งไปเมื่อปีที่แล้ว ตังค์ ๆ โว้ว งานการไม่ได้เลย ช่วงนี้มีแต่โพสต์บล็อกกับเก็บงานทีละเล็ก ๆ ยังไม่เสร็จเป็นโปรเจ็ก ๆ

ฝนหยุดตกแล้วค่ะ อะไรวะ ว่าจะเขียนแป๊บเดียว ดันเขียนตั้งชั่วโมงนึง

ตั้งชื่อ วันแม่ 7 คำ
เพราะว่า 1 สัปดาห์มี 7 วัน ก็เป็นวันแม่ได้ทั้ง 7 วันแหละ เอิ๊ก ๆ

วันนี้วันแม่แห่งชาติ

ไปบ้านอาม่ามา เหมือนทุกปที่ถ้าไม่ไปหาอาม่าก็ต้องไปหาย่า ไปหาแม่ของแม่กับป๋า (เหมือนวันพ่อแห่งชาติที่ต้องไปหา อากงหรือไม่ก็ไปหาปู่ เอิ๊ก ๆ)

พอคนเราโตขึ้น มีชีวิตเป็นของตัวเอง (กว่าตอนเด็ก) มีครอบครัวเป็นของตัวเอง คนเราก็จะอยู่ดูแลครอบครัว ดังนั้นคงจะมีแต่วันหยุดเทศกาลต่าง ๆ เท่านั้น ที่คนเราจะได้กลับไปหาแม่กับพ่อ
(ต่อไม่ถูก เอาว่าจะบอกแค่นี้แล้วกัน)

เปลี่ยนเรื่องเลย
เมื่อวานนี้ ประมาณ 6 โมงเย็น ขณะกินข้าวที่เซนทรัลบางนา เอซังชี้ให้เราดูเด็กคนนึง อายุประมาณ 4 - 5 ขวบ (เด็กหันหลังอยู่) แล้ว
เอก็ถามว่า : "แอม น่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงอ่ะ"
เราก็ตอบทันทีว่า : "เด็กผู้หญิง" (ก็เห็นเป็นเด็กผู้หญิง ถ้าเราตอบว่าเด็กผู้ชาย เราก็บ้าแล้ว)
เอซัง : "เหรอ"
ถามทำไมไม่รู้ แล้วก็เงียบ
เราเลยพูดว่า : "อยากมีลูกว่ะ"
เอหันขวับกลับมาพูดว่า : "มีปัญญาดูแลเหรอ ดูแลแม่ให้ได้ก่อนเถอะ"
เรา - "?!#$%^&*+_."
เสียงเอซังดังลูป ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อยู่ในหัวกบาล
เราก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าคำพูดของเรานั้น ออกมาจากการที่ผีเจาะปากมาพูดหรืออะไรบางอย่างสั่งให้พูด แต่ทว่า คำพูดเอซังอ่ะ ชัดเลย โคตรชัดเลย ชัดสุด ๆ

เอนทรี่เมื่อวานน่ะ เขียนหลังจากที่เจอเรื่องนี้นะ

และก็เอนทรี่เมื่อวานน่ะ เรายังบ่นแม่เราอยู่เลย เพราะแม่บ่นเราก่อนอ่ะ ตอนนี้แม่เขาอยู่ในช่วงวัยทอง หงุดหงิด (มาก....................) และมีอาการทางร่างกายที่ชัด ๆ คือ น้ำในหูไม่เท่ากัน ขี้บ่นและพาลมาก ๆ ป๋าจะโดนประจำ เช่น แม่ด่าเราอยู่ (ไม่เกี่ยวกับป๋า) อยู่ดี ๆ ก็จะลามเข้าไปด่าป๋าจนได้ (ก๊าก...)

ก็งี้แหละ ก็ต้องเข้าใจอ่ะนะ แม่ลูกกัน และ สามีภรรยากัน (ก็คือ) คนในครอบครัวเดียวกัน ตัดไม่ขาดหรอก (แล้วทำไมต้องตัดด้วย เขียนอะไรของมันวะเนี่ย! - นั่นสิ ชอบร่ายจนออกนอกเรื่อง บางทีเราก็งงนะว่าจะต่อยังไง แต่สิ่งนึงคือ เราไม่ชอบกดลบอ่ะ เสียดายที่พิมพ์ไป ก๊าก...)

เอาว่า...วันนี้วันแม่ เดี๋ยวจะเอาดอกไม้ไปให้แม่ (ขอบอก แปลกดี ส.ค.ปีนี้ ไม่มีคนเอาดอกมะลิปลอมมาขายเราเลย) แต่เราก็ซื้อไว้แล้วแหละ ตั้งแต่ มิ.ย. มีน้องผู้หญิงวัยประถมคนนึงเดินมาขายที่หน้าสหกรณ์ มศว ซึ่งตอนนั้นเราแปลกใจมาก ว่า ?น้องจ๊ะ นี่มันเพิ่ง มิ.ย. เอง ทำไมรีบมาขายจัง? แต่ก็ไม่ได้พูดหรอก เราก็ซื้อมาอย่างเดียวแหละ ซื้อ:ให้กำลังใจเด็ก จริง ๆ คิดว่าจะซื้ออย่างอื่นให้แม่อีก แต่ก็ไม่ได้ซื้อเลย (ดอกนี้เราก็ลืม จนเอซังบอกว่า ขอเอี่ยวด้วยนะ ก๊าก... เพราะเขาเห็นไงว่าเราเก็บไว้ที่กระเป๋าใส่ที่ชาร์ตแบตมือถือเรา ???ดู๊ดู นังแอมมันเลือกที่เก็บ! - "อ้าว ไว้ที่นี่ แม่จะได้ไม่เห็นไงล่ะ")

วันนี้เฮียย้ง (พี่ชายเรา ศักดิ์เป็นลูกพี่) ซื้อมะลิปลอมในกระเช้าน่ารักมากให้ตั้วอี้ แล้วก็ซื้อดอกมะลิให้ม่าด้วย แต่เรากลับไม่มีอะไรแบบนี้เลยให้ม่าเลย (ดีที่มีดอกที่ซื้อน้องตั้งแต่ มิ.ย.) แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เมื่อรู้แล้ว ก็รีบไปเตรียมไว้เลย ปีหน้าจะได้มีกระเช้าใหญ่ ๆ บ้าง 555 (ปีหน้ามันก็ลืมอีก เชื่อดิ - คนอ่านนึกด่า)

งั้นไม่ต้องซีเรียส ทำตัวดี ๆ ให้แม่ชื่นใจพอแล้ว
ส่วนเรื่องแม่บ่น แม่ด่า นั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ ก็คงเหมือนกับการหายใจแหละ ที่ไม่ว่าจะร้อน จะหนาว จะเจ็บป่วยไข้ จะร้อนในกระหายน้ำ หรือจะสุขสบายดี ยังไง ๆ เราก็ยังหายใจ ไม่มีอะไรให้ต้องเหนื่อย เพราะถ้าวันไหนเราเหนื่อยที่จะต้องหายใจ วันนั้นเราก็...
ตายนั่นเอง

ขาดแม่ = ขาดใจ
อย่าลืมบอกรักแม่นะทุกท่าน

ไปแล้ว เอิ๊ก ๆ
ได้เวลาเอาดอกมะลิปลอมไปให้แม่แล้ว ฟี๊ว... ... ... หอมแม่ 2 ที


---
ปล.ช่วงนี้เช็คเมล ทุกจันทร์พุธศุกร์ 3 ทุ่มครึ่ง ไม่ออนเอ็มเลย (คงออนตอนอยู่ห้องเอซังที่ ม เพราะว่าทำงานไม่ค่อยได้) เพราะไม่ว่าง และทำตามกฎเหล็กของเราเองอยู่ (อยู่ในโหมดเคลียร์งาน) บอกทำไมไม่รู้ แค่อยากบอก คือ การบอกมันเท่ากับเป็นสัญญาของเราไงละฟะ แต่ก็นะ ทุกกฎมันก็ต้องมีข้อยกเว้น แต่หลัก ๆ คือตามนี้
ไฮไฟว์ ใครเกรียน-เราลบ ตะกี้แว๊บไปดู เริ่มเห็นเด็กเกรียนแล้ว ใครไม่รู้ ไม่รู้จัก มันแอดมาตั้งแต่ชาติไหนไม่รู้? สรุปไม่รู้อะไรเลย / อยากเกรียนเกรียนไป ว่างเมื่อไรฉันจะไปเอาออกจากคอนแท็ก เพราะไม่ชอบกินเด็ก! (ไม่ใช่อั้ม ก๊าก...) และไม่ชอบคนที่ไม่รู้กาละเทศะ ให้ไฟว์มาได้ไง Handsome เงี่ยะ ส่งเดชมาก